zondag 9 juni 2019

Een puber met grijs haar

Eén van mijn eigenschappen is dat ik dingen soms niet zo lang leuk of interessant vind. Omdenken is hip, dus ik hou van variatie. Maar ondertussen is het zo nu en dan knap lastig.

Van de week herinnerde ik me dat ik wel eens een blogje schreef. Na een hoop gedoe met het wachtwoord kon ik weer terecht op mijn account.
Het blijkt lang geleden dat ik iets gepost heb. Het wordt dus wel weer tijd. Niet zo zeer omdat ik denk dat iemand mijn verhalen mist, maar zo'n blog is ook een verdraaid handige manier om dingen voor jezelf even vast te leggen. Voor later als je groot bent en echt alles vergeet.

Ik lees de oude meuk even door. Is er veel veranderd? Nee, niet echt. Ja, toch wel. De omstandigheden zijn anders. Of ik ga er anders mee om, dat kan natuurlijk ook.  

Ik woon nog steeds in Oosterhout, in de wijk Oosterheide. De wil om te verkassen steekt alweer de kop op maar ik druk die kop zo lang het lukt wel in.
Inmiddels grootmoeder, Bomma van een prachtige jongen en een net zo prachtig meisje. Vanaf het moment dat je de schok van het een generatie opschuiven te boven bent is dat enorm genieten. 
Geen geverfd haar meer maar gewoon grijs. Een supergave combinatie met de beugel. 
Dat dranghek staat deze week al twee jaar de stand van mijn tanden en kiezen te optimaliseren. Het einde is in zicht.
Niet meer werkzaam als postbezorger maar als thuisverzorger.
Ik val nu bijna in alle ...+ categorieën die er zijn. 
En ik maak geen deel meer uit van het Bloggers Collectief OBC. We zien elkaar ook nooit meer eigenlijk. Ik weet daar wel een paar oorzaken voor te noemen maar dat doe ik niet.

In het kader van een project waar ik in het voorjaar aan meedeed ging ik bij mezelf na wat mij beweegt. Dat wil zeggen, dat probeerde ik na te gaan. Valt nog helemaal niet mee hoor. Ik ben er ook nog lang niet uit. Mocht ik ooit de illusie hebben gehad dat alle antwoorden wel duidelijk zouden worden als ik eenmaal op leeftijd was, dan moet ik mezelf teleurstellen.

Eigenlijk ben ik gewoon nog steeds die puber, alleen nu met grijs haar. Ik heb de tijd op een verkeerd moment stil gezet. Een paar jaar eerder, toen ik mij nog in mijn fantasierijke kinderjaren bevond was veel beter geweest. 
Maar nee, het werd de onzekere, verlegen, nerveuze, ik kan niks en niemand vindt mij leuk periode waar ik in bleef hangen. Gelukkig hoort het alles uitproberen ook al is het eng principe er ook bij, net als het jezelf steeds opnieuw uitvinden, schoppen tegen wat je niet zint en bij tijd en wijle een goede slappe lach.

En natuurlijk platonisch verliefd zijn. Ik ben daar zo goed in! Het begon ooit met Ard Schenk en komende week zie ik Jon Bon Jovi dus dat wordt weer een meisjeskamer vol posters. 
Het is niet voor niets dat "she's uncertain if she likes him, but she knows she really loves him" mijn favoriete stukje songtekst is. Uit een nummer van David Bowie, op wie ik natuurlijk ook erg verliefd was.

Wie er naar mij toeterde en zwaaide? Ik weet het nog steeds niet. De dader heeft zich niet gemeld. Dat is voor mij dan weer aanleiding om er maar mijn eigen invulling aan te geven, dat heb ik dan ook gedaan. Waar kinderlijke fantasie en puberale platonische verliefdheid elkaar ontmoeten word ik blij van de uitkomst!



zondag 15 juli 2018

Toet toet

Volgens mij maakt iedereen het wel eens mee, er wordt naar je getoeterd, gezwaaid en je hebt geen flauw idee wie het is. 

Mij overkwam het ongeveer jaar geleden. Ik zat op de bus te wachten, wat laat in de middag had ik nog een afspraak in Breda. Aan de overkant van de weg getoeter. En er zwaaide iemand heel enthousiast naar me. Ik herkende de auto noch de persoon erin....had mijn bril ook niet op natuurlijk, al vraag ik me af of dat iets uitgemaakt had. 
Dus zwaaide ik maar een beetje halfbakken terug, helemaal niets doen is ook flauw. Terugzwaaien scheelt mogelijk commentaar achteraf en is gewoon een stuk aardiger. Al was iets meer enthousiasme van mijn kant misschien goed geweest. 
Of stel je voor dat de persoon in kwestie mij verwarde met iemand anders. Wie weet wat een ruzie niet reageren dan tot gevolg zou kunnen hebben: en sinds wanneer zwaai jij niet meer naar mij?!?!?!?!

Toch blijven dat soort dingen me zo nu en dan bezig houden. 
Tot op de dag van vandaag denk ik er wel eens aan terug. Hele verhalen kan ik erover fantaseren, ik zou er een boek over vol kunnen schrijven. Waarbij de wens overigens de vader blijkt van wat gedachten....

zondag 15 april 2018

Ik mis mijn vriend......

Ik heb een goede vriend en ik mis hem. We hebben geen verkering ofzo, dat zou ook een beetje raar zijn. Maar hij is er wel altijd voor me, 24 x 7, ik mag altijd aankloppen. Zou hij mij ook missen? We hebben elkaar al een hele tijd niet meer gezien, kwestie van afstand. Ik heb geen geld voor een treinkaartje, hij reist niet met de trein.

Meestal gaat het wel goed, zo'n relatie op afstand. Ik heb foto's, kan hem in gedachten horen en soms verbeeld ik me zelfs dat ik hem kan ruiken. Maar door wat tegenslag de laatste tijd neemt mijn verlangen hem weer te ontmoeten toe. 
Ik wil me laven aan zijn geduld, tegen hem aan zeuren in de wetenschap dat hij me laat zaniken en vooral luistert. Ik wil zijn troostende aanwezigheid om me heen voelen. Ik kan alles tegen hem zeggen, hij reageert met rustgevende geluiden. Geeft antwoorden in de vorm van inzichten. Uren kunnen we samen zijn, zittend op een groot blok basalt of in het zand. Soms stoeien we even, ik spring boven op hem, hij pakt me op en gooit me weg. Het kind in me komt boven. Nog een keer!

Ik weet dat ik niet zijn enige vriendin ben. Dat geeft niet, ik ben niet jaloers. Als een goed gesprek nodig is vinden we altijd wel een rustig plekje en spelen kan hij met velen tegelijk.

Ik mis hem meer dan ooit, mijn lieve vriend voor het leven. Ooit, ga ik weer vlakbij hem wonen, kunnen we de banden aanhalen, elke dag contact hebben, plezier maken. We delen het zand, de ene keer hij wat meer, dan ik weer. Ik loop van mijn deel in het zijne en verdrink in zijn liefde.

maandag 31 juli 2017

Genderneutraliteit

Ik zal iets in de nieuwsberichten gemist hebben want het kan toch geen toeval zijn dat de discussie over genderneutraliteit oplaait op het moment dat vrouwen aan het voetballen zijn teneinde Europees kampioen te worden en Pride Amsterdam in het weekend plaatsvond.

Ik heb er een heel weekeinde over na lopen denken. En dan vooral over genderneutraal taalgebruik en wat ik daar van vind. Natuurlijk waren er op social media de (okee misschien soms wat flauwe) woordgrappen waar ik, eerlijk is eerlijk, zo nu en dan om moest gniffelen. Ik zag iemand op televisie het bijna niet durven zeggen dat hij wel het gevoel had zich aan de zoveelste minderheid aan te moeten passen. Maar wat vind ik er nou eigenlijk zelf van?

Ik ben er nog niet helemaal uit na een paar dagen maar ik neig ernaar het behoorlijk overdreven te vinden om taalgebruik aan te passen. Ik zie mezelf als iemand die totaal geen nare gevoelens krijgt bij LHBTI. Als dat je gelukkig maakt: DOEN! En wat mij betreft even goede vrienden. Maar om dan ook in de taal geen onderscheid meer te maken tussen man en vrouw. Ik heb zelfs het idee dat het grootste deel van de LHBTI daar helemaal niet op zit te wachten, misschien zelfs alleen de laatste letter.

Waarom maakt het iemand blij als de menigte niet meer aangesproken wordt met "dames en heren"? Het ontgaat mij, ik mis de clou, ik snap het gewoon echt niet. Nu maakt het mij geen barst uit of ze me nou dame, vrouw, reiziger of mens noemen, maar toch......waar komt het gedoe erover vandaan, wat is het nut en waar leidt het toe?

Genderneutrale toiletten? Mij best, als ze dan maar wel de plasbakken voor de mensen met een als aanhangsel van het lichaam gevormd plasorgaan vervangen door hokjes. Ik ben er namelijk van overtuigd dat er ook altijd een kleine minderheid zal blijven die een dergelijk kunstwerk van de natuur graag aan je wil tonen en daar zit ik dan weer niet op te wachten.

En dan ook nog de SIRE-campagne dat we jongens vooral jongens moeten laten zijn. Het staat er zo ongeveer haaks op!
Het toeval wil dat ik zelf moeder ben van jongens. Ik hoop maar dat ik het goed gedaan heb en ze geen trauma voor het leven heb bezorgd. Vuile en kapotte kleren waar ze in thuis kwamen werd ik niet boos over, ze moesten alleen wel leren leven met knielappen. Ik heb wel eens vechtende partijen uit elkaar gesleurd. Hutten bouwen mocht. Ze mochten op voetbal.
Maar op dansen of knutselen mocht ook, en ook dat hebben ze gedaan. Ze hadden Actionman-poppen, Furby, kortom ik hoop dat ik alle kanten van het mens zijn een beetje heb weten te belichten zonder de masculine gevoelens teveel de kop in te drukken.

Ik had vroeger een Oma die mij opriep mij als een dame te gedragen als ik weer eens ongegeneerd, wijdbeens op de bank hing. Ik antwoordde dan steevast: "ik ben geen dame". En dat ben ik ook nooit geworden.
Wel een vrouw. En daar ben ik blij om, soms zelfs trots op. Vrouw zijn is leuk en het persoonlijke hoogtepunt is toch wel dat dit vrouwenlijf kinderen op de wereld kon zetten. Niks "wij zijn zwanger". Nee: wij verwachten een kind, maar ik ben zwanger en ik doe het. Dus noem mij wat dat betreft vooral vrouw of dame.

De conclusie voor mezelf na dit weekend: wat een luxe dat we kennelijk niets anders hebben om ons druk over te maken.
LHBTI: prima. 
Genderneutraliteit o.a. in taalgebruik: ik weet het niet hoor, maar vooruit "mens" is okee. 
Jongens jongens laten zijn: natuurlijk, en veroordeel ze ook vooral niet omdat je dan misschien wat meer drukte in een klas of club hebt. 
Laat meisjes meisjes zijn: die ook wild mogen doen en voetballen als ze daar zin in hebben. Wedden dat niemand zich meer uitgescholden voelt als ze meisje tegen diegene zeggen? 
En vooral: geef jongens en meiden dezelfde kansen in de maatschappij, dan ben je pas genderneutraal.

zondag 18 juni 2017

Vaderdag!

Bijna 83 is hij. En bijna overgrootvader. Mijn lieve Pap!
En ik ben zo blij en vooral dankbaar dat we dat allemaal in goede gezondheid mee mogen maken. Mijn Pap kan en doet eigenlijk alles nog zelf. En alles is veel, hij heeft zich echt niet achter de geraniums verschanst. Als ik bedenk dat ik zin heb om bij hem langs te gaan, bel ik eerst even om te vragen of hij wel thuis is. Ik bedoel maar.

Er zijn mensen die zeggen dat ik, al vanaf dat ik geboren ben een speciale band heb met mijn vader. Als ze daarmee bedoelen dat ik meer naar hem trok dan naar mijn moeder, dan verzet ik me daartegen. Maar verder hebben ze absoluut gelijk.

Het begon al met (2 weken later dan berekend) geboren worden tijdens de Europacup I wedstrijd Benfica-Feyenoord waar hij zich heel erg op verheugd had. Hij wist dus gelijk wat hij aan me had. 
Zelf zegt hij altijd dat hij zich 10 dagen later pas écht vader voelde. Toen mocht hij mijn moeder en mij met zijn mooie, zwarte, net gewassen Kever ophalen uit de kliniek. En dus thuis aan de bak met luiers, badjes, flesjes, knuffelen en verantwoordelijk zijn. De foto's uit die tijd stralen vooral geluk uit, precies zoals het in mijn onbewuste en bewuste herinnering was.

Ze hebben wat met me te stellen gehad hoor: dwars, driftig, eigenwijs, uitproberen, grenzen opzoeken en ga zo maar door. En altijd was er vertrouwen. Toen ik 3 was zat ik in een draaimolen op de kermis, hij ging hard, de bodem draaide niet mee en ik werd bang, ik moest eruit. De eigenaar vertikte het om de molen te stoppen en de paniek sloeg toe. Een paar toegeroepen woorden, één blik en een "NU" waren voldoende. Ik ben uit de draaimolen in mijn vaders armen gesprongen. Dat soort vertrouwen dus. 

Pap is er altijd voor me. Voor ons, want voor de anderen uit het gezin en de kleinkinderen geldt hetzelfde. Je hoeft maar te piepen en hij zal je proberen te helpen. Tot op de dag van vandaag, vaderdag. Volgens sommigen een puur commerciële aangelegenheid, volgens mij niet. Het gaat om de extra aandacht die dag, al jaren en jaren laat mijn Pap zich afschepen met een zak gomballen als vaderdagcadeau. En al kom ik zonder cadeau, dan is dat ook goed.

Waar het op neerkomt is dat ik me zeer gelukkig weet met de vader die ik getroffen heb. Ik ben trots dat hij al jaren voordat ik geboren werd had bedacht hoe ik zou gaan heten. Ik ben trots op de band die we hebben en trots op hem: hoe hij met tegenslagen om is gegaan en nog altijd midden in het leven staat. Ik hou zielsveel van mijn lieve Pap.

De zak gomballen is in huis, ik heb gebeld en hij is thuis vanmiddag. 

zondag 4 juni 2017

Dranghek (1)

Na maanden voorbereiding is afgelopen week mijn nieuwste project van start gegaan: ik heb een beugel! Of beter gezegd: ik heb 2 beugels, 1 op mijn ondergebit en 1 op mijn bovengebit.

Veel mensen zullen denken: "die is gek geworden......, 54 jaar, bijna oma, het grijze haar tevoorschijn laten komen en dan ineens een beugel....". 
Allemaal waar. Maar als ik niet het kunstgebit aan die lijst ouderdomsverschijnselen wilde toevoegen, was dit de beste oplossing. 
Zo scheef dat het bijna niet goed schoon te houden is (altijd gaatjes en/of afbrekende kiezen), boven- en onderkaak sluiten niet goed op elkaar (slijtage) en bovendien is de boel aan het verzakken geraakt (oeps). 
Voor mij redenen genoeg om het maar gewoon te gaan doen. En eerlijk is eerlijk, als het dan toch moet gebeuren vind ik het idee van een mooi gebit een wel héle prettige bijkomstigheid.
Een paar maanden geleden zijn we gestart met (röntgen-)foto's, happen (gatver!), gebitsmodellen maken en een behandelplan opstellen. Ik zeg "we" omdat je het uiteindelijk met zijn allen doet: orthodontist, tandarts, allerlei assistenten en ik natuurlijk.

En maandag 29 mei 2017 mochten we dan eindelijk uit de startblokken: nog één beginnend gaatje herstellen en 3 kiezen eruit laten trekken. Viel heel erg mee want ik heb een leuke, gezellige en vooral goede tandarts.
Vrijdag 2 juni 2017 zijn de beugels aangebracht. Eigenlijk zit ik dus weer in de startblokken. Blokjesbeugel, slotjesbeugel, bracketsbeugel, ik noem het gewoon mijn dranghek en dat bedoel ik dan positief. Ook dat viel mee en het resultaat is nu al verbluffend! Aan de kronkelende lijn van het draadje zie je pas goed over hoe scheef we het hebben. Ik kan me nu nog niet voorstellen dat dat een rechte lijn gaat worden.....
Ik heb me voorgenomen om elke dag een foto te maken wat dan uiteindelijk een timelapse moet worden. Ben heel leuk bezig met het bedenken van een opstelling van de camera op een klein statiefje en hoe ik daar dan elke keer hetzelfde voor ga zitten. Mezelf kennende zal het wel een foto per week worden maar ook dat levert plaatjes genoeg op want ik ben minimaal 2 jaar innig verbonden met mijn dranghek.


De pijn aan mijn tanden valt hartstikke mee, alleen eten is een beetje lastig. Dat komt ook omdat er 2 kiezen tijdelijk een beetje verhoogd zijn met een of ander laagje. Dat is waarschijnlijk millimeterwerk maar het voelt als 10 centimeter. Precies op de enige plek waar ik kan kauwen want de kraters van de getrokken kiezen zitten er natuurlijk ook nog.
En als je dan iets naar binnen hebt weten te werken ben je een kwartier bezig met het verwijderen van de restanten uit je beugels dus ik heb zomaar het idee dat ik hier ook nog mee af ga vallen. Maar verder......goed te doen tot nu toe!

Er zijn ook nog geen mensen gillend op de vlucht geslagen als ik naar ze lach (ik kan het niet laten). Ik moet er alleen nog wel even aan wennen dat ik goed oplet dat ik mijn mond vervolgens goed sluit, dat dranghek neemt zoveel ruimte in dat mijn bovenlip eraan blijft hangen.

Dit is een positief bedoeld blogje: twijfelaars die niet weten of ze wel aan beugels zullen beginnen wil ik zeggen: doen! Op een datingsite hoef je je even 2 jaar niet in te schrijven maar daarna heb je een gezond gebit en een onweerstaanbare lach!
Onder de titel "dranghek" zal ik de vorderingen delen.

maandag 29 mei 2017

Het was warm......

Lekker weertje koekepeertje, dat zou ik normaal gesproken geroepen hebben de afgelopen week. Me ondertussen dankbaar realiserend dat ik de keuze had om me onder de genadeloos brandende zon te begeven of niet. Meestal viel de keuze op lekker binnen blijven, ventilator aan en vooral niets doen. Als de weervrouwen en -mannen het op tijd aan hadden zien komen lag zelfs mijn huis vol met boodschappen zodat ik ook daarvoor niet eruit zou hoeven.

En als ik dan op de bank zat te zweten dacht ik vaak: "je zal toch maar postbode zijn, dan moet je wel......."
Ik had zelfs een briefje op mijn brievenbus hangen voor hem. Dat hij, als hij water of een ijsje wilde vooral even aan moest bellen!


Maar ja, die beste postbode is dus inmiddels een collega!! Ieks, help, ik moest er nu dus ook aan geloven!
Als een berg heb ik er tegenop gezien. Bang om flauw te vallen, bang om een heel spoor zweetdruppels achter te laten. Want mijn overtuiging was: ik kan helemaal niet tegen hitte.
En afgelopen zaterdag, de langste dag van mijn werkweek met bijna 3 uur, werd natuurlijk de warmste dag....33 graden vertelde mijn telefoon.

Dus zo goed mogelijk voorbereid ging ik op pad: sjaaltje met verkoelende kristallen in mijn nek, ruim een liter bevroren water mee, goed ingesmeerd tegen zonnebrand en mijn écht uit Australië afkomstige outbackhoed met UV-protector op mijn hoofd. Ook nog maar het risico op blaren genomen door op sandalen die ik nog geen 24 uur in huis had te gaan lopen.......mijn (veel te warme) sneakers met sokken zaten voor de zekerheid in mijn tas.

En dan komt het positieve: ik heb het gewoon doorstaan! 
Okee, het was warm maar ik hield het wel vol. 
Okee, ik werd zo hier en daar uitgelachen om mijn hoed (en dan denk ik: jij denkt vast nog ff aan mij terug als je straks een zonnesteek hebt) maar er waren ook mensen die hem heel mooi vonden en mij heel slim. 
En ook ik kreeg zo hier en daar koud drinken aangeboden.
Hoogtepunt van de dag was wel dat mijn 3-jarige maatje, en misschien wel toekomstig collega, buiten aan het spelen was. Hij rende weer braaf mee. De vorige keer hield hij alle kleppen van de brievenbussen voor me open, deze keer zijn we een stapje verder gegaan: hij deed ook de post in de brievenbus. En dat trotse snuitje maakt dan echt je hele dag goed.

Net als na de barre tocht afgelopen januari met ijzel was ik weer eens trots op mijn oude lijf. Het kan veel meer dan ik denk! En natuurlijk had ik geen droge vezel meer aan bij thuiskomst, zweten hoort erbij in dat weer en ik kan het supergoed! Bij thuiskomst even zitten en bijkomen met een Radler 0,0%, dan douchen en de hele avond fris en fruitig nagenieten van de "prestatie" die ik geleverd heb. Wie had dat ooit gedacht?!?!?!